واژه جشن چنانچه زبان شناسان گفته اند یک واژه کهن ایرانی است که از ریشه یز(yaz) به معنای پرستیدن و نیایش کردن گرفته شده است و همریشه واژه یسن(yasn) و یشت(yast) به معنی سرودهای نیایشی و ایزد به معنای نیایش است. پس در اصل جشن عبارت بوده است از آیین نیایشی که مردم گرد هم می آمدند و با مراسم خاص خدا را نیایش می کردند. این نیایش ها به رقص های مذهبی و سرود و موسیقی همراه بوده است.

از این نکته زبان شناختی می توانیم پیوند میان شادی و اعتقادات دینی را دریابیم.شادی در حقیقت معلول نوع باور ادمی است. روان شناسان معرفتی می گویند انجا که باور وجود داشته باشد شادی وجود خواهد داشت و انجا که باور وجود نداشته باشد شادی بی معنا خواهد شد.