16 اذرماه هرساله بهانه خوبی است تا بیندیشیم و دوباره بیندیشیم درباره هویت دانشجویی و چند و چون هایش وبا خودانتقادی تازه بتوانیم راه حرکت خویش را استوارتر و مستمرتر روشن ساخته و گامی چند جلوتر برویم. انچه درباره روز دانشجو به ذهنم می اید در سطوری چند با شما درمیان خواهم گذاشت:

1- در احوال ویت گنشتاین فیلسوف انگلیسی نوشته اند که او به دانشگاه آبرو بخشید نه دانشگاه به او. کسانی هستند که خودشان بی شکل اند و بی هویت و تازه با دانشگاهی شدن هویتی جدید به نام دانشجو یا استاد می یابند و البته اگر انها را ازاین هویت خلع لباس کنند دیگر هویتی برازنده خویش نخواهند داشت. کسانی دیگر نیزهستند که هویت خویش را قبل از دانشگاه و بعد از دانشگاه یافته اند و تازه با ورود به دانشگاه برای دانشگاه افتخارافرین خواهند شد. یادم هست در دوران مدرسه بعضی مدارس به داشتن دانش اموزان درس خوان و هنرمند می بالیدند و درواقع حضور انها دران مدرسه مایه سربلندی بود. اگر چه دانشگاه بی دانشجو معنی ندارد اما دانشجو هویت خویش را مدیون دانشگاه نیست . این دانشگاه است که باید ببالد که دانشجو دارد نه اینکه دانشجو به خود ببالد که وارد دانشگاه شده است. مکان هاست که اعتبار خود را باید از ادمی بگیرند نه ادمی اعتبار خود را از مکان ها.

2-مهم تر از دانشجوبودن ، فرهنگ دانشجویی است. مرحوم علامه جعفری گفته اند که من دانشجو را با سه علامت می شناسم: تخصص ، معلومات و اخلاق. دانشجو در درجه اول باید در رشته مورد تحصیل خودش بیندیشد و بخواند و پیش برود اما کافی نیست ؛ باید معلومات عمومی داشته باشد از رشته های دیگر البته به اندازه نیازش و نیز از وضعیت اجتماعی – تاریخی – سیاسی – فرهنگی جامعه خویش اما بازهم کافی نیست؛ دانشجو باید اخلاق دانشجویی داشته باشد. تعصب گرایی، تقلید گرایی، احساسات گرایی ، علم گرایی، همگی بایسته های اخلاق دانشجویی است. دانشجویی که علم دارد اما اخلاق گفتگو و تحمل و مدارا ندارد یک بال پرواز ندارد. زیاد شدن دانشجو اگر چه می تواند به گسترش علم و معرفت مدد برساند اما کافی نیست. باید روحیه دانشجویی به موازات ان پرورش بیابد.اگر جامعه چند دانشمند واقعی مثل پروفسور حسابی و انیشتین و نیوتن داشته باشد می ارزد تا این همه دارندگان مدرک کارشناسی.

3- سه نوع تعلیم و تربیت وجود دارد: تعلیم وتربیت سنت محور که جامعه از طریق فرهنگ پذیری اموزه ها و باورهای خویش را منتقل می کند؛ تعلیم و تربیت پیشه محور که استادکارومتخصص پیشه و شغل خویش را به شاگردش منتقل می کند با این هدف که شاگرد شبیه خودش بشود وتعلیم و تربیت دانش محور که معلم و استاد به دانش اموز و دانشجو علوم مختلف می اموزد. مدارس و دانشگاههای ما مبتنی برتعلیم و تربیت دانش محور است واین کافی نیست. انتقال دانش صرف فایده ای ندارد. اموزش دروس عمومی و تخصصی خوب اند اما اگر همراه با انتقال اخلاق داشجویی و پاسخ به چه باید کرد ها ی دانشجویان نباشد به موزه ذهن سپرده خواهد شد.

2- چیست که دانشجو را می سازد: این سه عامل : اولا سیستم اموزش صحیح ثانیا اساتید ثالثا همت و پشتکار خود دانشجویان. مایلم دراین مجال برنقش اساتید تاکید بنمایم. ماکسیم گورکی می گوید کسی که می خواهد استاد خوبی باشد باید دروهله اول دانشجوی خوبی باشد. انکه دانشجویی نکرده استادی به معنی درست ان نتواند کرد. انکه به دانشگاه ابرو نبخشیده ، انکه درتعلیم و تربیت دانش محور پرورش یافته ، انکه فرهنگ دانشجویی ندارد بی تردید استاد خوبی نخواهد بود. بی تردید اگر استادسست بشود دانشجو سست خواهد شد و اگر استاد کارخودش را جدی نگیرد دانشجو هم جدی نخواهد گرفت.

16 اذر ماه سالروز شهادت سه آذر اهورایی و روز دانشجو که عمود علم و اخلاق و بیداری است برهمه دانشجویان به خصوص دانشجویان عزیز بهبهانی گرامی باد.