سه شب محرم امسال بهبهان نبودم. سخت گذشت. محرمی دیگر گرفته بودم دردل خویش و سوالم اینکه محرم بهبهان  مگر چه دارد که رفتن به مراسم عزاداری تهران  اندوهم را سبک نمی کند.

ایا امتیاز محرم بهبهان به نذری های انست؟ هر چند بعضی نذری های ما نمونه ندارد ولی فکر نمی کنم محرم بهبهان به نذری اش باشد. ایا امتیاز محرم بهبهان  به نوحه ها ومداحان انست؟ هرچند که نوحه ها و مداحان ما نمونه ندارد ولی فکر نمی کنم محرم بهبهان به نوحه ها و مداحان اش باشد.ایا امتیاز محرم بهبهان به  سبک عزاداری انست؟  بی تردید نه چون از این سبک مثلا واحد خوانی و قد گرفتن درلامرد فارس هم هست.

پس چرا هرساله بهبهانی های کل کشور دوست دارند یا به بهبهان بیایند یا درهیات بهبهانی های مقیم شهر خویش بروند و سینه بزنند و نوحه "شیون وشینن واویلای" سید را بخوانند؟ چرا دور شدن از محرم بهبهان نه تنها من که سراغ دارم دوستان دیگرر ا ازار می دهد.

امتیاز محرم بهبهان در خاطره مشترک انست که همه ما درپدید اوری ان سهیم شده ایم. وقتی نام محله های کارسرا و شاه فضل و پهلوانان و گود چهک و ملایان و امامزاده حیدر را می شنوی بسیاری خاطرات را درتو زنده خواهد کرد. دویدن از این محله تا ان محله حال و هوایی دیگر دارد. وقتی صدای ماندگار گله دار زاده را در محله میدان می شنوی رفیق بغل دستی ات را به یاد می اوری. پارچه های سیاه تو را به یاد چه چیزی می اندازد؟ وقتی سالها پیش مهدی حق پرست می خواند " مرغ دلم می زند پر به هوای حسین" هنوز انگاری شاه فضل در ودیوارش صدا می دهد. وقتی حاجی می خواند "برسر نیزه سری نگران زینب است "انگاری یادهای خاک گرفته ات برمی خیزند. حالا که امید یوسفی می خواند : "صل علی سیدنا ابالفضل " قرار گرفتن درجمع عزادارانی که همه بهبهانی اند به تو حسی دیگر می دهد. انگاری تجربه ای مشترک همه را به هم وصل می کند. همه ما تجربه صدای حاجی و حق پرست و امید و عبداله را داریم. نداریم؟

وقتی می شنوی که تمدن سروده است :"  پروانه ها رفتند..." وصدای حاجی درگوشت طنین می افکند چه حسی پیدا خواهی کرد؟ وقتی بشنوی سروری سروده است:" ای مرغ سحر ناله کن درغم یارم" انگاری از جگری یگانه با نهاد همه بهبهانی ها سخن می گویی. همه بهبهانی ها می توانند تو را دریابند و درتجربه ات سهیم بشوند و بیاد بیاورند.

اما غیر بهبهانی ها چه؟ ایا تجربه ای دارند از صدای حاجی و حق پرست و شعر تمدن وسروری؟  ندارند . پس تورا نخواهند فهمید.

انچه ما بهبهانی های کل کشور را هرساله محرم به بهبهان می کشد شاید خاطره مشترک همه ماست و بی تردید همه ما می توانیم به این خاطره استمرار ببخشیم. با حضورمان. با خلق خاطراتی جدید. با خلق صداهایی جدید. با خلق نوحه هایی جدید.

این درد مشترک را نه من تنها دارم که همه بهبهانی ها دارند. دلشان برای حق پرست و فردایی ونادی و بسمل و سید تنگ خواهد شد. دلشان برای صدای ماندگار حاج محمد جعفر گله دار زاده تنگ خواهد شد. بی جهت نیست که نوحه های حاجی هنوز دست به دست و موبایل به موبایل می گردد و همه  به گونه ای سخن می گویند که اقلا یکبار تجربه شنیدن نوحه زنده اش را داشته اند. فلان سال و فلان سال و محله کجا و محله کجا. دلشان برای " برنج و خورشت" و" کتلک باقله" عاشورا تنگ خواهد شد. برای شمع های شب ، برای طبل و دمام ، برای قد گرفتن و یا حسین گفتن دوباره.

محرم بهبهان حاصل تجربه مشترک بهبهانی هاست واین ما خودمانیم که می توانیم به این عامل وحدت بخش بچسبیم و نگذاریم فراموش شده و رنگ ببازد. سنت دیرینه محرم درشهرما خاطره هایی فراوان را با خود همراه کرده که خواهیم توانست بااین خاطره بازهم زندگی کنیم و بازهم اادامه بدهیم.. اما بایک یاحسین دیگر.

حالا دریافته ام که وقتی امید یوسفی می گوید وقتی یک شب از محرم را می روم درشهری دیگر نوحه بخوانم و می گوید با این یک شب رفتن  انگاری محرم من ازدست می رود چه حسی دارد.