همانگونه که سرکار خانم سعادتی وعده داده بودند،مطلبی پیرامون وضعیت اسفبار زیست محیطی اطراف بهبهان در "وبلاگ شخصی شان" انتشار داده اند،که به جهت اطلاع دوستان و ارائه ی مطالب تکمیلی در این خصوص و اهمیت موضوع،آن را در این پایگاه بازنشر داده ایم:

نفس بهبهان به شماره می افتد

چند سال است برداشت های غیر مجاز و بسیار وسیع شن و ماسه ی از بستر رود مارون و بدنبال آن تخریب بیشه حاشیه رودخانه صورت می گیرد که مقداری برای انجام پروژه های ملی (مثل ساخت پل دوم مارون و جاده های اطراف ) و مقداری برداشت های سنگ شکن خصوصی است.از توسعه و انجام فعالیت های عمرانی گریزی نیست اما مطمئناً رشد و توسعه یک بخش نبایستی منجر به تخریب بخش مهمتری از محیط انسانی و طبیعی شود. برداشت های مذکور چنان در سطح وسیع بوده و آنقدر از حد مجاز بیشتر شده است که دیگر چیزی بنام بستر و بیشه مارون باقی نمانده است. با توجه به اینکه حیات مجموعه انسان ها ودیگر زیستمندان کره زمین به سلامت محیط زیستشان وابسته است و این برداشت های وسیع، مارون پر عظمت را به خطر انداخته پس همشهری عزیز ، با هم بپرسیم:

فرماندار محترم جناب آقای توفیقی، رئیس سازمان محیط زیست آقای شیر علی، رئیس اداره امور آب آقای ایزدجو! لطفاً پاسخ دهید ولی توجیه نکنید!

مارون شاهرگ حیات شهروندان بهبهان و جایزان و آغاجاری و شادگان و ....... و تمام زیستمندانی است که در محدودۀ آبریز آن زندگی می کنند و بهبهان بزرگترین شهری است که در طول مسیراین رگ پر برکت قرار دارد. بهبهان برای مارون چونان پدر و مادری است که فرزندی را ، رودی را ، شاهرگی را برای بزرگ کردن به امانت داشته باشد. تخریب مارون تخریب بهبهان و بهبهانی فقط، نیست ، تخریب اعتماد و مسئولیت پذیری است، تخریب کل حیات انسانی و جانوری و گیاهی است که در امتداد مسیرش قرار دارد. جناب فرماندار، نگذارید شهرمان را لعن و شماتت کنند، نگذارید آب گل شود، بلکه گیاهی پژمرده و مرغابی کوچ کند و دیگر باز نگردد، نگذارید کودکی بیمار شود و مادر بزرگی آب تمیز برای نوشیدن نداشته باشد!

آب را گل نکنیم /شاید این آب روان /می رود پای سپیداری/ تا فروشوید اندوه دلی

اما شما گذاشتید، شما اجازه دادید طبیعت ستیزان به جان بستر مارون و تمام گیاهان و جانوران آن بیفتند! اگر دانستید و مانع تخریب بیشتر نشدید که در حق تمام مردم و محیط زیست ظلم کرده اید و اگر ندانسته از ادامه تخریب حمایت می کنید کوتاهی کرده اید.

آقایان مسئول! ، همشهریان عزیز که همه زیبایی و موجودیت محیط زیست را برای شما می خواهیم!

بیشه های کنار ساحل مارون مثل ریه هایی پر توان برای پاکسازی هوای شهرمان عمل می کنند و ریه ها اگر نباشند نفس همه همشهری ها مان به شماره می افتند! آن هم با این آلودگی گرد وغبارهایی که اخیراً بر مسمومیت هوا افزوده است. بیشه ها اگر نباشند، بسیاری پرندگان وجوندگان وحیوانات دیگری که برای کشت وزرع وحیات ما مفیدند وهم باعث زیبایی وپایداری ما می شوند، زیستگاه خود را از دست می دهند وچه بسا فرزندان ما دیگر شاهدپرواز فوج پرندگانی که از بالای مارون می گذرند، نباشند.بیشه ها اگر نباشند، بسیاری از گیاهان دارویی وگیاهان علفی مورد نیاز چارپایان، محل رویش ندارند. بیشه ها اگر نباشند آب باران -که گویی از قهر طبیعت ستیزان با ما نیز نامهربان شده - سیلاب می شود ودر زمین فرو نمی رود، و نه نعمت که بلایی به جان ما می شود. بیشه ها اگر نباشند چشمان ما منظر زیبایی برای نگریستن و «فتبارک» گفتن به «احسن الخالقین» ندارند. بیشه ها اگر نباشند، چوپان خسته سایه ای ندارد که از گرمای ظهر تابستان، لختی به زیر آن پناه برد. بیشه ها که نباشند... بسیاری دلیل واضح وپنهان، ساده وپیچیده هست که در این مقال نمی گنجد! اما بیش از آن، بیشه ها که تخریب می شوند علاوه بر آن همه موهبت بالا که از دست می دهیم ، عمل برداشت شن و ماسه بستر، موجب می شود که هم گرد و خاک زیادی وارد هوا شود و هوا را از این که هست آلوده تر کند و هم مقدار زیادی از این شن وماسه به داخل رودخانه ریخته می شود وباعث گل آلود شدن آب رودخانه و افزایش میزان رسوبات می گردد که این مسئله تا کیلومترها دورتر ادامه یافته و موجب به خطر انداختن جان گیاهان و جانوران و آبزیان در طول مسیر می شود و حتی آب شرب بسیاری هم وطنان دیگر را که با مارون مشروب می شوند آلوده می کند.برداشت شن و ماسه بیش تر از حد مجاز، باعث ایجاد چاله ها و گودال هایی در بستر می شود که هم موجب تخریب دیواره های ساحلی رودخانه شده و هم باعث تغییر مسیر رودخانه می گردد و در یک کلام، برداشت غیرمجاز شن و ماسه از بستر ، هم بیشه و هم رودخانه را نابود می کند!

آقایان، اینجا ، کنار مارون ده ها هکتار از زمین بستر نه تنها پاکتراشی شده که دربیشتر جاها برداشت تا عمق 3الی 4متر انجام شده حال آنکه برداشت از معدن- با رعایت شرایط زیست محیطی!-تنها تا عمق 1متر مجاز است! وسعت برداشت ها انقدر زیاد است که تنها با عکس های ماهواره ای می شود حد فاجعه را نشان داد، حتی دوربین های حرفه ای دوستان ناتوان ماند!*

اینچنین است که کشور ما ایران از بین 148 کشور بررسی شده ، رده 137 را در سال 1388 از لحاظ شاخص پایداری محیط زیست به خود اختصاص داده است!

به کجا می رویم، به کجا می برید شهر مارا ، حیات ما را؟!

جناب فرماندار، جناب مسئول امور آب و جناب رئیس سازمان محیط زیست! این برداشت ها و تخریب ها را چه کسی انجام می دهد؟ مسئولیت نظارت و پیگیری آن با چه کسی و چه ارگانی است؟جبران آن چگونه صورت می گیرد؟

خدا نکند توجیهی شبیه قصه ی آن مرد در زمان امام صادق(ع) داشته باشید که انار می دزدید و به فقرا می بخشید! و غافل نشویم که ظرف نباشد ، مظروفی نیست؛

طبیعت ظرف زندگی ماست ، آقایان !
================================
*به زودی گزارش تصویری مرتبط منتشر خواهد شد.