یادش بخیر

پارسال همین روزها بود که گرد چشمانش نشستیم و به خورشید درخشانش چشم بستیم تا درافق زندگی غروب کرد.

یادش بخیر

پارسال همین روزها بود که یک عمر خاطره را درتابوت گذاشتیم و یک عمر فداکاری را درسینه زمین کاشتیم. برای فرارازسرنوشت چاره ای نداشتیم.

یادش بخیر

خودش نبود که برصندلی همایش بزرگداشت خودش بنشیند...

او بار سفر بست و ما دل به سحر بستیم......

او به ساحل نشست و ما به گل نشستیم........

امروز اولین سالگرد سفر بی بازگشت معلم شهر ، شاعر مردم , خالق مح شفی تولهی ، بید مجنون شعربهبهان ، چهارمین ستون شعر بهبهانی، جاودان یاد، روان شاد، استاد تقی اصفی است.

به راستی امثال اصفی ها می ایند و می روند که چه بگویند؟ کدام سرپنهان در زندگی اینهاست که به کلیت ان معنا می بخشد و اتفاقا دیگران را نیز به ان مسیر فرا می خواند؟ ایا جز اینست که اصفی و اصفی ها حرفی داشته اند که دست به قلم برده اند؛ حرفی برای گفتن و ایا جزاینست که از ما خواسته اند به این حرف ها اقلا بیندیشیم و اگر درست یافتیم به کارشان بگیریم؟

تنها راه درست ادامه دادن مسیر اصفی پیداکردن خط زندگی اوست و قدم گشودن درهمان جاده. من هرچه می اندیشم، اصفی اصفی شد چون نخواست زبان افکار دیگران باشد. خواست تا خودش بیندیشد وخودش به سبک خودش زندگی بکند.اگر قرار است راه اورا ادامه بدهیم باید مثل اصفی بشویم. دوراز هیاهوها و بحث های حاشیه ای به کارخود بپردازیم. همیشه سنگ اندازان و ملامت گران هستند که اسباب ناامیدی ادم باشند اما باید به عاقبت اندیشید. به فردا.او عمری دست ازنوشتن نکشید ولی الان چه بسیار ذهن ها را که اشباع کرده است و بی نیاز ساخته از اینکه به تحقیق میدانی درباره فرهنگ و فولکلور بهبهانی بپردازند.

به روح حماسی اش درود می فرستم ، به روان رها شده اش سلام می کنم، درمقابل عشق پایان ناپذیرش سرتعظیم فرود می آورم و به احترام ارمان های بلندش برمی خیزم.